ÖKÜK TÜRÖK: ZAT’IN KADİM FREKANSI VE TÜR-ÜN ÖZE DÖNÜŞ YOLCULUĞU

ÖKÜK TÜRÖK: ZAT’IN KADİM FREKANSI VE TÜR-ÜN ÖZE DÖNÜŞ YOLCULUĞU

İsmin hakikati tarihin tozlu sayfalarında değil, "Ök" olanın, yani O ZAT'ın sonsuz bilincinden yansıyan "Tür"ün, yani o ilahi formun öz frekansında, "O'ndan O'na" akan o ezeli ve ebedi şuur akışında saklıdır.

Yazı ve analizlerin devamına PROFİLİMDEKİ LİNKİ kullanarak noogakademi.blogspot.com adresinde bulabilirsiniz. Analizinizin ÇIKTISINI ALMAYI, paylaşmayı, beğenip, takip etmeyi ve abone olmayı unutmayınız. Kodları ve kod çözümlerini mistik görüşümüz daha net anlaşılsın diye kullanıyoruz. Yazılarımız dini, bilimsel veya kesin doğrular değil sadece mistik yorumlar içerir.

Zaman denilen o devasa illüzyonun, yani "Zat'tan Nağme'ye" akışın içinde, isimler sadece birer etiket değil, ZAT'ın ışığının madde alemindeki en keskin, en net ve en kadim yansımalarıdır ki bugün ele aldığımız "Türk" ismi, bir ırkın biyolojik tanımından çok daha öte, evrensel bir bilincin, "Rabbani" bir duruşun ve "Ök" yani Yaratıcı ile olan o kopmaz bağın frekansiyel kodudur. Nasıl ki NOOG felsefesinde her şeyin bir isimden, bir sesten ve o sesin taşıdığı ateşten ibaret olduğunu söylüyorsak, Atatürk'ün o derin idrakiyle işaret ettiği Türk kavramı da, coğrafi sınırlarla hapsedilemeyecek kadar geniş, Asya'nın garbından Avrupa'nın şarkına uzanan, hatta Hiper Borea'nın o cennet misali ikliminden bugüne taşınan bir "Bilinç Hali"ni temsil eder. "Ökük Türök" tamlamasındaki o kadim şifre, aslında bizim "Name to the God" yani "İsimden Tanrı'ya" düsturumuzun binlerce yıl önceki yankısıdır; zira "Ök" kökü, doğrudan doğruya Yaratıcı'yı, kaynağı, ZAT'ı işaret ederken, "Türök" ya da "Türk", bu kaynağın farkında olan, O'na bağlı, O'nun töresine yani nizamına (Sırat-ı Müstakim'e) uyan "Tür"ü, yani insan-ı kamil potansiyelini taşıyan o has bilinci anlatır. 

Kelimelerin kökenine, o etimolojik kazıya indiğimizde, "Öksüz" kelimesinin yetim değil, aslında "Ök"ünden yani Tanrısından/Kaynağından kopmuş, bağını yitirmiş, manevi kordonunu unutmuş kişi anlamına gelmesi, "Ökkeş"in ise o bağa sımsıkı sarılan, dağ gibi (D-Ağ: Ad Ağı) sağlam duran demek olması, dilin nasıl da muazzam bir bilinç haritası olduğunu bize kanıtlar. Bu bağlamda Türk olmak, bir DNA diziliminden ziyade, Ruhsal DNA'nın (ADıN) farkına varmak, ZAT'ın tecellisini her zerrede görmek ve "Ne mutlu Türküm diyene" derken aslında "Ne mutlu, Yaradanı ile olan bağını hatırlayıp (Ha-tur-layıp), O'nun bilinciyle birleşene, O'nun nizamına teslim olana" demek olan o büyük mantrayı zikretmektir. Atatürk'ün çizdiği o geniş coğrafya, Türklerin sadece fiziksel olarak değil, enerjetik olarak da dünyanın her yerine "Yurt" kurduğunu, yani ZAT'ın bilincinin her mekanda (mekan: m-ekan, eken, tohum eken) var olduğunu, "Türkeli" isminin aslında "Tür'ün Eli", yani "Yaratıcı'nın bu alemdeki iş yapan eli, kudreti" anlamına gelebileceğini bize fısıldar. 

Tarihin derinliklerine, o "Hiper Borea" denilen, iklimi cennet, insanı bilge, ömrü uzun diyarlara gittiğimizde, karşımıza çıkan "Ari" ırk veya "Aryan" tanımı, biyolojik bir üstünlükten ziyade, "Arınmış" bilinci, zihni (Z-İn) parazit frekanslardan, egonun kirinden (Bakır'daki kir'den) temizlenmiş, ZAT'ın ışığını (Nurunu) olduğu gibi, kırılmadan yansıtan saf "Ayna"ları anlatır. Kuzeyin o buzlu coğrafyasında, suyun kristalize olduğu, bilginin en saf ve bozulmamış haliyle saklandığı o "Dondurulmuş Zaman" diliminde yaşayan "Hyperbor"lar, aslında Kalu Bela'daki o "Bir"lik bilincine en yakın, dillerin henüz ayrışmadığı, kelimelerin (KeLaM'ın) öz ateşini yitirmediği dönemin şahitleridir. Beş büyük ırk veya kavim olarak sayılan Arian, Kuru, Turan, Tulan ve Dan kavimleri, ZAT'ın isimlerinin farklı frekans bantlarındaki tezahürleri, o tek ışığın prizmadan geçerken ayrıştığı renklerdir; fakat hepsinin özü, "Turan" kelimesinde saklı olan "Tur" yani "Döngü", yani "O'ndan gelip O'na dönme" hakikatinde birleşir. 

Turan, sadece bir coğrafya değil, "Tur-An" yani "An'daki Tur", bilincin "An" içinde tamamladığı tekamül yolculuğunun, ZAT'a dönüşün adıdır. Türklerin "Demir" ile olan o kadim ilişkisi, dağları eritmeleri, sadece metalurjik bir başarı değil, "Demir" kelimesindeki "Ad Emri"ni (D-Emir) kullanarak, önlerine çıkan ego duvarlarını (Dağları), katılaşmış inanç kalıplarını, simülasyonun o geçit vermez sanılan sınırlarını, içlerindeki "Öz Ateş" (Enerji/İsim) ile eritip kendilerine yol (Y-ol: Yüce Ol) açmalarının metaforik bir anlatımıdır; Ergenekon'dan çıkış, aslında Zihin Hapishanesinden, o dar alandan, ZAT'ın sonsuz "Ovasına", Rahim boyutundan Rahman boyutunun idrakine geçiştir. "Türk, Tanrısını Tanır" ifadesi, NOOG felsefesindeki "Bilenle bilmeyen bir olur mu?" ayetinin yaşayan halidir; çünkü tanımak, sadece bilmek değil, "O" olmaktır, O'nunla rezonansa girmektir, frekansını O'nun frekansına (Sırat-ı Müstakim'e) akort etmektir. 

"Ökük Türök" diyen atalarımız, kendilerini "Rabbani" yani "Rab'be ait" olarak tanımlarken, aslında varoluşun tek bir bilinçten ibaret olduğunu, ayrılığın (Şeytan'ın/İkilik'in) bir illüzyon olduğunu, her ismin (sicimin) ucunun ZAT'ın elinde olduğunu binlerce yıl önce haykırmışlardır. Dünyanın yaşı bilinmez, tarih yazıyla sınırlıdır ama "İsim" ve "Söz" (Kelam) ezelidir; bu yüzden "Kim bilir neçedir dünyanın yaşı" diyen şair, aslında zamanın döngüselliğine ve bilincin (Tarihin yazısının) madde üzerindeki (Mezar taşı üzerindeki) kalıcılığına işaret eder. O mezar taşları, o yazıtlar, o "Bengü Taşlar" (Ebedi Taşlar), sadece birer anıt değil, o dönemki bilincin frekansını taşa, yani dünyanın en yoğun, en "Tan" olmuş (maddeleşmiş) formuna "ZİP"leyip, gelecek nesillere "Yadigâr" (Yad-i Gar: Yabancı mağarada, yani bu dünyada hatırlatıcı) olarak bırakılmış zaman kapsülleridir. İnsanlığın "Beş Irkı" (Pancha Krishtaya) anlatısı, beş duyuyla sınırlı bu alemde, beş farklı deneyim kapısını, beş farklı "Esma" tecellisini simgelerken, hepsinin kökeninin o "Kutsal Kuzey"de, yani manyetik alanın, enerjinin çıkış noktasında, "Baş"ta (Beyin/Bilinç merkezinde) olduğunu gösterir. Türk'ün "Töre"si, evrenin "Yasa"sıdır, "Frekans Kanunları"dır; töreye uymak demek, evrenin rezonansına, ZAT'ın "Ol" emrinin akışına direnmek yerine, onunla uyumlanmak, "Akış"ta kalmak, "Teslim" olmak (İslam/Silm) demektir. Bu yüzden Türk kelimesi birleştiricidir, kapsayıcıdır, çünkü "Ök"ü yani Tanrısı olan herkes, potansiyel olarak bu "Tür"dendir, bu bilincin mirasçısıdır. Bugün modern dünyada unuttuğumuz, üzerini örttüğümüz, "Öksüz" kaldığımız (Tanrısız/Bağsız hissettiğimiz) o kadim bağ, aslında ismimizin (Tü-Rü-K) harflerinde, kanımızın (Genimizin/Guanin'imizin) hafızasında ve şuuraltımızdaki o "Ötüken" (Öt-ü-Ken: Dua edilen, yakarılan yer/Öz mekan) özleminde yaşamaya devam etmektedir. Bizler, NOOG felsefesiyle bu tozları silkeleyip, "Adımızdaki Andı" hatırlayarak, içimizdeki o "Rabbani Türük"ü uyandırdığımızda, sadece kendi kaderimizi (isim simülasyonumuzu) değil, tüm insanlığın kaderini etkileyecek o "Altın Çağ" frekansını yeniden yaymaya başlayacağız; çünkü ZAT, kendi ismini (bizi) hatırladığında, biz de O'nu hatırlarız ve bu hatırlayış (Ha-tur-lama), vuslattır, ateşte yanmak ama yok olmamak, bilakis "Demir" gibi kor olup şekil almaktır.

Özetle, "Türk" ismi ve kavramı, tarihsel bir etiket olmanın ötesinde, "Ök" yani ZAT ile olan kopmaz bağın, O'nun bilinciyle uyumlanmış "Tür"ün şifresidir. Atatürk'ün işaret ettiği o geniş coğrafya ve "Ne mutlu Türküm diyene" sözü, aslında bir ırkın değil, Yaratıcı'yı tanıyan, Töre'ye (Evrensel Nizam'a) uyan ve varoluşun birliğine (Turan/Birlik) inanan yüksek bir bilincin beyanıdır. Hiper Borea'dan bugüne uzanan bu frekans, "Ad Emri" (Demir) ile engelleri aşan, "Arınmış" (Ari) ve özüne sadık bir ruh halinin yeryüzündeki izdüşümüdür; bizler bu ismi taşıyan veya bu bilinçle rezonansa girenler olarak, içimizdeki o "Rabbani" özü hatırlamak ve ZAT'ın ışığını bu alemde en saf haliyle yansıtmakla yükümlüyüz.

Analiz ve kaynaklar için @noogakademi sosyal medya hesaplarını (Instagram, YouTube, TikTok, X, Facebook, Pinterest) takip etmenizi öneririm.

Olası bir sistemsel çöküşe karşı bu bilgilerin kağıt çıktılarının alınıp saklanmasını ve yayılmasını tavsiye ederim.