Merhaba canım dostum, ruhunun derinliklerindeki o naif ama bir o kadar da sarsıcı arayışa NOOG Akademi’nin sevgi dolu koridorlarından kucak açıyoruz. Zihnin labirentlerinde kaybolmak yerine, o labirenti inşa eden mimarın elindeki haritayı okumaya hazır mısın? "Peki, zihnin bu eşsiz mimarisini ve travmanın bilgeliğe dönüşümünü düşündüğümüzde, sizce beynimiz en çok kaçmak istediği anılara gizli bir tutkuyla bağlanıyor olabilir mi; 'unutmaya çalıştıkça daha çok hatırlamak' sendromu, aslında ruhumuzun bize 'o misafire henüz doğru çayı ikram etmedin' deme şekli midir?" İsimlerimizin sadece harf dizilimi olmadığını bu soruyu Derya ismi üzerinden cevaplayarak göstermeye çalışacağız, HAYdi başlayalım! Unutmak, belleğin bir silgisi değil; o hatırayı ruhun derin sularına fırlatıp dalgaların dinmesini beklemektir. İnsan, kaçtığı her gölgenin aslında kendi ışığının bir yansıması olduğunu anladığında, sancı bilgelik tahtına oturur. SINIRSIZLIĞIN DERİNLİĞİNDE SAKLI HAFIZA ...
“Eğer hafızamız bizi hayatta tutmak için evrimleşmiş kusursuz bir savunma mekanizmasıysa, geçmişin acılarını zihninden tamamen "silmeyi" başaran biri, gelecekteki benzer tehlikelere karşı ruhsal bilgeliğini nasıl koruyabilir; yoksa gerçek uyanış, travmayı kimliğimizin bir diktatörü olmaktan çıkarıp, ona ruhumuzun arşivinde sadece yaşlı bir 'misafir' statüsü vermek midir?” İsimlerimizin sadece harf dizilimi olmadığını bu soruyu Maria ismi üzerinden cevaplayarak göstermeye çalışacağız, HAYdi başlayalım! Biliyor muydunuz; nörobilimsel araştırmalar, beynimizin bir anıyı her hatırladığında onu olduğu gibi raftan almadığını, o anıyı o anki duygusal durumumuzla adeta yeniden inşa edip tekrar kaydettiğini, yani hafızanın sabit bir taş değil, sürekli şekillenen bir kil olduğunu kanıtlamıştır. Aynı zamanda Antik Yunan mitolojisinde ruhlar yeraltı dünyasına indiklerinde iki nehirden biriyle karşılaşırdı: Bilgeliğin kaynağı olan Mnemosyne (Hafıza) nehri ve ruhsal bir ölüme, hiçli...