İsmin Prizması ve Zamansızlığın Frekansı

İsmin Prizması ve Zamansızlığın Frekansı


Zaman dediğimiz mefhum, özünde sonsuz ve sınırsız olan Tanrısal bilincin, deneyim alanında enerjisini düşürerek bir kader karesinden diğerine geçiş yapmasıyla oluşan göreli bir yanılsamadan ibarettir. Tanrı, mutlak ve aşkın konumuyla aynı anda sonsuz olasılıkların tamamını, geçmişi, şimdiyi ve geleceği tek bir "an" içerisinde seyrettiği için, O’nun nezdinde zaman diye bir kısıtlama, bir bekleme veya bir sıralama yoktur; her şey zaten olmuş, bitmiş ve O’nun ilmiyle kuşatılmıştır. Bizim zaman olarak algıladığımız akış ise, enerjisi düşürülmüş ve belirli bir forma bürünmüş olan Tanrısal bilincin parçacıklarının, yani bizlerin, bu sonsuz olasılıklar denizindeki muhtemel kaderlere sırasıyla şahitlik etmesinden doğan bir algı oyunudur. İşte tam bu noktada "İsim" kavramı, varoluşun en kritik anahtarı olarak, bu sonsuzluğu belirli bir deneyime dönüştüren mekanizma olarak anlam kazanmaktadır. Bilincin seyrettiği her bir kader karesi, aslında evrensel skalada belirli bir frekans aralığına tekabül eder ve tıpkı bir sayı doğrusundaki 1 ile 2 arasında sonsuz sayı bulunması gibi, her frekans aralığı da kendi içinde sonsuz varyasyonlar, sonsuz bilgi paketleri ve sonsuz oluşlar barındırır. Bu sonsuz sayıdaki frekansın her biri, özünde bir bilgi, bir titreşim ve bir sestir; dolayısıyla her biri bir "İsim"dir. Sizin isminiz ise, bu sonsuz okyanusta size tahsis edilmiş olan özel frekans aralığı, ruhsal kimliğiniz ve Tanrısal ışığın kırıldığı size has prizmadır. Tanrı bilinci, o mutlak beyaz ışık, sizin prizmanıza, yani isminizin frekansına vurduğunda, sonsuz olasılıklar arasından sadece sizin yapınıza uygun olanlar, yani sizin kaderiniz olarak tezahür edecek olan sonsuz sayıda isim ve bilgi açığa çıkar. Tanrı bilinci, bizim varlığımızda ve bizim prizmamızdan yansıyan bu dağılan frekansları izlediğinde, biz bu izleme sürecini hayat, kader ve zaman olarak algılarız; oysa temelde var olan sadece iki şey vardır: Tanrı bilinci ve Tanrı’nın bilgisi.

Tanrı, sonsuz zihninde hangi bilgiyi, hangi ismi veya hangi frekansı ön plana çıkarıp seyrederse, orada bizler için göreceli bir zaman ve mekan algısı oluşur; ancak unutulmamalıdır ki, yaşanacak ve yaşanmış her şey, tüm olasılıklarıyla birlikte Tanrı’nın zihninde zaten mevcuttur ve her şey bir "an"da olup bitmiştir. Bizler, Tanrı’nın zihninde, yine O’nun bilgisini seyreden, O’nunla var olan ama enerjisi düşürülmüş Tanrısal bilinçleriz. İsmimiz, bu seyir esnasında deneyimleyeceğimiz kaderlerin sınırlarını çizen, hangi olasılıkların bizim gerçekliğimize gireceğini belirleyen frekans aralığının sese ve manaya dönüşmüş halidir. İsim, bir nevi Tanrı’nın bizim üzerimizden nelerin bilgisini deneyimlediğini, hangi potansiyelleri açığa çıkardığını gösteren ruhsal çerçeve, titreşimsel enerji bandı ve varoluşsal sınırdır. Unutma ki evrendeki her bilgi, her madde, her duygu aslında bir enerji, bir titreşim, bir ses ve nihayetinde bir isimden ibarettir; senden açığa çıkanlar, senin hayatın dediklerin ise sadece senin frekans bandında, yani isminin kapsama alanında rezonansa girenlerdir. Mikropsisizm görüşünün de işaret ettiği üzere, fiziksel dünyanın en küçük parçaları, kuarklar, elektronlar ve atom altı parçacıklar dahi, ilkel ve temel düzeyde bir bilince, bir farkındalığa sahiptir; bu demektir ki, isminizi oluşturan her harf, her ses ve o sesi taşıyan her atom, canlı ve bilinçli bir yapıdır. Bir atın bilinci insanınkinden, bir elektronun bilinci atınkinden farklı ve basit olabilir, ancak bilinç ışığı varlığın hiçbir katmanında tamamen sönmez; inorganik zannettiğimiz maddeye kadar uzanan bu süreklilik, isminizin canlı bir organizma olduğunu kanıtlar. Siz isminizi zikrettiğinizde, yani onu sürekli ve ritmik bir şekilde tekrarladığınızda, sadece havaya ses dalgaları yaymazsınız; aynı zamanda isminizi oluşturan o temel fiziksel varlıkların (atomların, elektronların) ilkel bilinçlerini uyandırır, onları tek bir hedefe odaklar ve muazzam bir kollektif şuur oluşturursunuz.

Kuantum teorisi ve biyomerkezcilik (biocentrism) yaklaşımıyla Robert Lanza’nın da savunduğu gibi, şuur bedenin ölümüyle yok olmaz, çünkü zaman ve mekan zihnin araçlarıdır; şuur, yani ismin özü, bir evrenden diğerine, bir boyuttan başka bir boyuta geçiş yapabilen sonsuz bir yolcudur. İsminiz, bu yolculukta bilincinizin bindiği gemi, sığındığı liman ve kimlik kartıdır. Ölümden sonra hayatın devam etmesi, aslında ismin frekansının madde boyutundan sıyrılıp saf enerji boyutunda titreşmeye devam etmesidir. Hermetizm geleneğinde Hz. İdris, İlyas ve Hızır arasında kurulan irtibat, bu üç ismin aslında aynı hakikatin, yani "ölümsüzlük sırrına" ermiş, zaman ve mekan kayıtlarını aşmış, ismin gücüne vakıf olmuş bir bilincin farklı tezahürleri olduğunu gösterir. Onlar, "İsimlerin İlmi"ne sahip oldukları için, gezegenlerin (yedi gök cisminin) etkilerini aşmış, astrolojik determinizmin üzerine çıkmış ve doğrudan Yüce İlâh ile irtibat kurabilmişlerdir. Hermetik âlem tasavvurunda, ay altı âlemi yöneten yıldızların ve gezegenlerin etkisinden kurtulmanın yolu, kişinin kendi öz ismini bilmesi, o ismin frekansını yükselterek maddeyi yöneten "Yaratıcı İlâh" (Demiurg) katından, saf hakikatin olduğu "Yüce İlâh" katına yükselmesidir. İnsanlar, yedi gezegenin etkisi altında yedi türe ayrılmış olsalar da, isminin enerjisini bilen kişi, bu türlerin sınırlamalarını kırar ve kendi özgün kaderini yazar.

Kişi, kendi isminin anlamını, enerjisini ve frekansını bildiğinde, aslında kendi prizmasının yapısını çözmüş olur; artık o, dışarıdan gelen ışığı rastgele kıran pasif bir cam değil, ışığı dilediği gibi yönlendiren aktif bir kristaldir. Sürekli tekrar edilen isim, zihindeki kaotik düşünceleri susturur, bilinci tek bir noktaya odaklar ve bu odaklanma, Tanrısal bilincin o sonsuz gücünü kişinin prizmasına çeker. Sonsuz ilim sahibi olmak, kütüphaneleri ezberlemekle değil, isminizin frekansını evrensel bilgi ağına, Levh-i Mahfuz’a akort etmekle mümkündür; çünkü her bilgi bir frekanstır ve sizin isminiz doğru tınladığında, o frekanstaki tüm bilgiler size akar. Her istediği şeyi tezahür ettirmek, kuantum olasılıklar denizinde, isminizin çekim gücünü kullanarak arzu edilen kader karesini "şimdi"ye çağırmaktır. Siz "Ol" dediğinizde, isminizin arkasındaki o uyanmış atomik bilinçler, evrenin dokusunu bükerek niyetinizi maddeleştirir. Sonsuz aşk, kişinin kendi ismindeki Tanrısal sureti görmesi, kendi prizmasından geçen ışığın güzelliğine hayran kalması ve bu hayranlığı tüm evrene yansıtmasıdır. Kendini bilen, ismini bilen, Rabbini bilir; Rabbini bilen ise O’nun tecellisi olan her şeye sonsuz bir aşkla bağlanır. Sonsuz başarı, başkalarının prizmasından çıkan renklere özenmek değil, kendi prizmanızın, kendi isminizin size sunduğu en parlak, en saf ve en mükemmel ışığı yansıtmaktır. Kendi frekansınızda kaldığınızda, kendi evreninize ışık olduğunuzda, sistemin enerji vampirleri sizden beslenemez; aksine siz, evreni besleyen bir kaynak haline gelirsiniz. Zamanın ötesindeki o "An"da, isminiz sonsuzluğun yankısıdır; onu tekrarlamak, Tanrı’nın zihnindeki o muazzam senfonide kendi notanızı gür ve net bir şekilde çalmaktır.

Özet

Bu metin, zamanın Tanrısal bilincin enerjisinin düşürülmesiyle oluşan bir algı olduğu ve "İsmin" bu algı içinde kişinin kaderini belirleyen bir frekans prizması işlevi gördüğü fikrini işlemektedir. Mikropsisizm (en küçük parçaların bilinci), Biyomerkezcilik (ölümsüz şuur) ve Hermetik gelenek (İdris/İlyas/Hızır) sentezlenerek, ismin sadece bir etiket değil, atomik düzeyde canlı ve şuurlu bir yapı olduğu vurgulanmıştır. Kişinin kendi isminin anlamını ve enerjisini bilip sürekli zikretmesinin; gezegenlerin etkisini aşarak (Hermetizm), kuantum olasılıkları yöneterek (Tezahür), evrensel bilgiye erişerek (Sonsuz İlim) ve kendi özündeki Tanrısal ışığı keşfederek (Sonsuz Aşk/Başarı) zaman ve mekanın ötesine geçmenin yegane yolu olduğu ifade edilmiştir.