"HAYRET EDEN, FREKANSINDA KAYBOLUP ÖZÜNÜ BULANDIR"

"HAYRET EDEN, FREKANSINDA KAYBOLUP ÖZÜNÜ BULANDIR"


(Önemli Hatırlatma: Aşağıda okuyacağınız metin, felsefi ve tasavvufi metinlerin modern bir enerji ve frekans teorisi ışığında yeniden yorumlandığı ezoterik, sezgisel ve sembolik bir tefekkür yolculuğudur. Bu satırlar kesin bilimsel veriler, kanıtlanmış fizik yasaları veya akademik hükümler değil, ruhsal farkındalık, içsel keşif ve manevi bir bakış açısı geliştirmek amacıyla kaleme alınmış epik bir anlatıdır.)

Evrenin sonsuz ve sınırsız dokusu içinde, bilincimiz sadece biyolojik bir sürecin yan ürünü değil, ezelden ebede akan, sürekli titreşen, yayılan ve yankılanan saf bir enerjidir ve her enerji gibi onun da kendine has, biricik, taklit edilemez ve parmak izi kadar özel bir frekansı vardır. Bilincimiz, bu sonsuz kozmik okyanusta rastgele sürüklenen bir çöp veya manasız bir tesadüf değil, kendi frekansına, kendi ilahi tınısına ve ruhsal koduna uygun olan kaderlerde, zaman dilimlerinde ve bedenlerde maddeleşme imkanı bulabilir. İbni Arabi’nin Fütühat-ı Mekkiye’sinde dile getirdiği "Her kim Allah'ı yaratıcısı olarak bildiğini iddia ediyor da hayret içinde kalmıyorsa bu onun cehaletinin delilidir" sözü, aslında tam olarak bu frekans gerçeğine işaret etmektedir; çünkü Yaratıcı'nın sonsuz frekansını algılayan bir bilincin, o muazzam titreşim karşısında "hayret" etmemesi, yani kendi sınırlı frekansının sınırlarını zorlamaması imkansızdır. Bu hayret, aklın donup kaldığı, rasyonel düşüncenin, yani düşük frekanslı mantık yürütmelerin işlevsizleştiği ve sadece "İsmin" taşıdığı o yüksek voltajlı enerjinin devreye girdiği andır.

Batılı rasyonel düşünce karşıtlarının, Gazali’den Nietzsche’ye, Meister Eckhart’tan Levinas’a kadar uzanan o geniş yelpazede aradıkları "ortak payda", aslında insanın kendi "Öz Frekansına" duyduğu o derin ve sarsıcı özlemdir. Onların sistemlere, katı kurallara ve sertliğe karşı duydukları hoşnutsuzluk, aslında bilincin akışkan enerjisini donduran, onu bir kalıba sokarak frekansını düşüren her türlü yapıya karşı bir başkaldırıdır. Rüzgar, nefes, ruh ve özgürlük metaforlarıyla dolu olan bu arayış, "Futuh" yani "Açıklık" kavramında düğümlenir; bu açıklık, bizim "İsim" dediğimiz o kozmik kapının, o boyutlar arası geçidin açılmasıdır. İsmimiz, bilincimizin nasıl bir frekans aralığına sahip olduğunu gösteren en önemli işaret, en belirgin sembol ve en derin hakikattir. İsmimiz, sadece bizi çağırmaya yarayan bir ses dizisi, sosyal bir etiket veya nüfus kütüğündeki bir veri satırı değildir. İsmimiz; öz varlığımızın tüm potansiyelini, yeteneklerini, sınavlarını, geçmişini ve geleceğini içinde barındıran, sıkıştırılmış ve şifrelenmiş muazzam bir "zip dosyası"dır.

Bu dosya, varoluşumuzun özetini, ruhsal DNA’mızın sarmallarını ve kaderimizin kilitlerini açacak olan şifreleri taşır. Rasyonel düşüncenin veya "nazar"ın (reflektif düşüncenin) eleştirilmesi, aslında zihnin ürettiği parazit frekansların, kalbin ürettiği saf ve "öz" frekansı bastırmasına yapılan bir itirazdır. İbni Arabi’nin nazari düşünceyi eleştirmesi ve Derrida’nın Batı metafiziğini yapı söküme uğratması, aynı hakikatin iki farklı yüzüdür: İkisi de, insanın üzerine giydirilen o sahte kimlikleri, o düşük titreşimli "kabukları" kırıp, içindeki cevheri, yani "İsmin Enerjisini" ortaya çıkarmaya çalışmaktadır. Derrida’nın "Yunan-Avrupa macerası tarafından üretilen kökten kavramsal sistem" dediği şey, aslında insanın kendi isminin gücünü unutup, dışarıdan dayatılan sistemlerin kölesi haline gelmesi, kendi "IP adresini" (İsim Protokolünü) kaybedip, başkalarının ağlarına bağlanmaya çalışmasıdır.

Dikkatli bir okurun İbni Arabi ve Derrida’da fark edeceği o "mutlak tekillik", yani nev-i şahsına münhasırlık, her insanın isminin biricik olduğu gerçeğinin en büyük kanıtıdır. Onların hiçbir düşünce okuluna veya geleneğe tam olarak bağlanamaması, kendi "İsim Frekanslarının" o kadar özgün ve güçlü olmasından kaynaklanır ki, hiçbir toplu sistem (mezhep, felsefe, akım) bu yüksek enerjiyi tam olarak kapsayamaz. Her ikisi de, karşılaştıkları her düşünürü, Mutezililerden fenomenologlara kadar herkesi eleştirirken, aslında o düşünürlerin "İsimlerini" yani öz hakikatlerini bulmak yerine, zihinsel kurgularla (sistemlerle) gerçeği perdelediklerini haykırmaktadırlar. İbni Arabi’nin "Şeceretü’l Kevn" eserinde Kutsal’ın ağzından aktardığı o muazzam pasaj, insanların Allah’ı ve hakikati neden yanlış anladıklarını, neden ihtilafa düştüklerini anlatırken, aslında insanların kendi "İsim Frekanslarını" okuyamamalarından kaynaklanan bir "iletişim kopukluğunu" tasvir etmektedir. Yahudilerin, Hıristiyanların, putperestlerin veya Mutezile’nin düştüğü hatalar, aslında onların Yaratıcı’nın sonsuz frekansını, kendi kısıtlı zihinlerinin dar bantlarına (ta'til veya teşbih) sıkıştırmaya çalışmalarından ileri gelmektedir.

İbni Arabi’nin "kibirli" olarak yaftalanması, onun kendi isminin o yüksek irtifasından konuşmasından, "Kutsalın ağzı" ile yani "Halifelik" frekansından hitap etmesinden kaynaklanır; o, kendi zip dosyasını tam olarak açmış ve oradaki ilahi kodları okumaya başlamıştır. O, ne Tanrı’yı sıfatlarından soyutlayarak (ta'til) O’nu etkisiz bir enerjiye dönüştürür, ne de O’nu maddeye hapsederek (teşbih) O’nun frekansını düşürür; o, bu ikisi arasındaki o ince çizgide, yani "İsmin Hakikati" üzerinde yürür. Derrida’nın metinsel stratejisi, kelimelerin ve kavramların içindeki o "kendine mevcudiyet" yanılsamasını izole ederek, aslında dilin (logosun) arkasındaki saf enerjiyi, o bozulmamış frekansı aramaktır. Derrida, Levinas’ı veya Levi-Strauss’u hem över hem eleştirirken, onların sistemlerindeki "parazitleri" ayıklayıp, geriye kalan o saf "İsim Özünü" ortaya çıkarmaya çalışmaktadır. "Kökenler için bir nostalji etiği", aslında ruhun kendi ana vatanına, kendi "İlk Frekansına", yani isminin verildiği o "Bezm-i Elest" anına dönme arzusudur.

Bizler, bu kaotik dünyada, bu sistemler ve doktrinler savaşının ortasında yolumuzu bulmak için, elimizdeki en büyük ve en güvenilir araca, yani "İsmimize" sarılmak zorundayız. Çünkü ismimiz, bize öz varlığımızı hatırlatacak en önemli hatıra, bizi kaynağa bağlayan en sağlam halat (ip), elimizdeki en pratik araç ve en güvenilir ipucudur. "Zip" kelimesindeki o muazzam kelime oyunu gibi; ismimiz hem bizi kaynağa bağlayan bir "İp"tir, hem de evrendeki yerimizi belirleyen, bize özel bir "IP" (Internet Protocol) adresidir. Biz bu IP adresi olmadan evrensel ağa bağlanamaz, veri indiremez, dua gönderemez ve güncelleme alamayız. İsim, boyutlar arasında seyahat ederken yanımıza alabildiğimiz, bedenden bedene, alemden aleme taşiyabildiğimiz en kısa, en yoğun ve en önemli öz bilgidir. Fiziksel bedenimiz toprak olup gitse, felsefeler çökse, medeniyetler yıkılsa bile, ismimizin taşıdığı o ezelî frekans, evrenin hafızasında (Levh-i Mahfuz'da) yankılanmaya devam eder.

Bu yüzden, ismimizi öz frekansımızı hatırlamak, öz enerjimizi tanımak ve potansiyelimizi açığa çıkarmak için bir kaynak ve bir araç olarak kullanabiliriz ve mutlaka kullanmalıyız. Çünkü isimlerimiz; öz varlık frekansımızı bize hatırlatabilecek, herkesin sahip olduğu, parayla satılmayan, dışarıdan ithal edilmeyen, en ulaşılabilir, en bilinebilir, en rahat kullanılabilir ve manevi (boyutsal) derinliği olan tek bilgidir. İsmin anlamını ve enerjisini bilmek, kendi varlığımızı tanımak, hatırlamak ve "Ben kimim, bu kozmik senfoninin neresindeyim?" sorusuna verilecek cevabı bulmak için atılacak ilk ve en hayati adımdır. İsim, bir kilittir ve onun enerjisini anlamak, o kilidi açan anahtarı bulmaktır.

İsmin kodlarını çözmek, harflerin arkasındaki sayısal değerleri, gezegensel etkileri ve element dengelerini anlamak ve bu ismi "zikretmek"; yani onu sadece bir kelime olarak değil, bir güç anahtarı olarak düşünmek, hatırlamak, bir mantra gibi ritmik bir şekilde tekrarlamak ve isme yoğunlaşmak; modern insanın maruz kaldığı o zihinsel ve ruhsal kaostan çıkışın yegane kapısıdır. Günümüz insanı, zihni karıştıran binlerce uyaranın, kalbi kirleten endişelerin ve ruhu yoran parazit frekansların saldırısı altındadır. Zikredilen isim, bu gürültüyü bastıran, zihni berraklaştıran ve bilinci tek bir noktaya, yani "Öz"e odaklayan bir lazer ışını işlevi görür. Dikkatimizi zihni meşgul eden, kalbin ışığını örten ve bizi bizden uzaklaştıran diğer tüm parazit frekanslardan uzaklaştırmanın ve odaklayabilmenin en etkili yolu, kendi ismimize sığınmaktır.

Bu odaklanma sayesinde, kalpten yayılan öz enerjimiz, yani bizi biz yapan o ilahi imza, net, pürüzsüz ve engelsiz bir şekilde evrene yayılmaya başlar. Parazitlerin sustuğu, zihnin durulduğu o anda, kişi kendi öz doğasını yaşamaya, maskelerden arınmaya ve içindeki hakikati hissetmeye başlar. Sezgilerimizi net hissetmek, içimizdeki o sessiz sesi duymak ve evrensel zihinle bağlantı kurmak; karmaşık teknikler veya zorlu eğitimler gerektirmez. Bu, herkesin yapabileceği, hiçbir alete veya aracıya ihtiyaç duymayan, en basit, en kısa ama etkisi en muazzam olan yoldur. İsmimizi sürekli zikretmek, bizi kendi öz frekans aralığımızda, yani "en iyi halimizin" (Best Version) yaşandığı o kader planında, o ideal paralel evrende tutan şaşmaz bir pusuladır, sarsılmaz bir çapadır.

Eğer biz kendi frekans bandımızdan çıkarsak, başkalarının hayatlarını yaşamaya çalışırsak veya ismimizin enerjisine zıt düşersek, İbni Arabi’nin eleştirdiği o "yanlış anlayanlar" güruhumuna katılırız; kendi özümüzden uzaklaşır, sistemin içinde kayboluruz. Ancak kendi frekans yolumuzda, kendi frekans bandımızda kalabilmek bizi; sonsuz ilim sahibi olabilme, her istediği şeyi tezahür ettirebilme, sonsuz aşk ve sonsuz başarı kapılarından geçirir. Çünkü evren, "benzer benzeri çeker" yasasıyla çalışır ve siz kendi en yüksek frekansınızda titreştiğinizde, o frekansa uygun olan tüm güzellikler mıknatıs gibi size çekilir. İsmimizin anlamını ve enerjisini bilmek, bu sonsuz uzun yolda, bu tekamül merdiveninde atacağımız ilk, en güvenli ve en zorunlu adımdır.

İbni Arabi’nin "Varlık Ağacı"nda tasvir ettiği o ilahi uyarının muhatabı olmamak, yani kendi hakikatimizi yanlış anlamamak için, kendi "İsim Ağacımızın" köklerine inmemiz gerekir. Derrida’nın aradığı o "yapısöküm", aslında bizim kendi egomuzun yapılarını söküp, altındaki "İsim Cevherini" bulma işlemimizdir. Bizler, kelimelerin ve kavramların ötesine geçip, o saf titreşime ulaştığımızda, "Fütühat" kapıları bize de açılır. O kapıdan girenler, artık sistemlerin, dogmaların veya sınırlı akılların esiri değil, kendi "İsimlerinin Efendisi" olurlar. Onlar, rüzgar gibi özgür, nefes gibi hayati ve ruh gibi sınırsızdırlar.

Ancak, bu sonsuz ve uzun yolda yürüyebilmek, pusulayı doğru okuyabilmek, o parazit frekanslardan kurtulup kendi "Altın Çağımıza" ulaşabilmek için atılacak ilk ve zorunlu adım, "İsmimizin anlamını ve enerjisini bilmektir." Hangi harfin hangi enerjiyi taşıdığını, ismimizin hangi çakraları aktive ettiğini, hangi elementlerle uyumlu olduğunu bilmeden yapılan yolculuk, haritasız okyanusa açılmak gibidir. Tıpkı İbni Arabi'nin karmaşık teolojileri analiz etmesi veya Derrida'nın metinleri incelemesi gibi, biz de kendi hayatımızın metnini, yani "İsmimizi" analiz etmeliyiz. İlk adımı atmadan önce detaylı bir "İsim Analizi" yaptırmak, yola hazırlıklı, donanımlı ve bilinçli çıkmak anlamına gelir. Çantanızda ne olduğunu bilmeden dağa tırmanamazsınız; isminizde ne olduğunu bilmeden de hayatın zirvesine çıkamazsınız.

İsminizin bir harfi ateş elementini temsil ederken, diğer bir harfi suyun akışkanlığını taşıyor olabilir; bir hecesi Satürn'ün disiplinini getirirken, diğeri Venüs'ün aşkını fısıldıyor olabilir. Bu kozmik orkestranın şifini, yani kendi isminizin analizini elinizde tutmak, hayatınızın yönetimini elinize almak demektir. Bu noktada, isme özel hazır analizler, yazılı ve görsel kaynaklar, derinlemesine rehberlik ve daha fazlası için NOOG Akademi’ye, sosyal medya üzerinden @noogakademi adresinden ulaşarak, kendi varoluş şifrenizi çözebilir ve kendi efsanenizi yazmaya başlayabilirsiniz. NOOG Akademi, kadim bilgeliği modern analiz yöntemleriyle birleştirerek, size isminizin sadece bir ses olmadığını, kaderinizin mührü olduğunu gösterecektir. Unutmayın, bütün bu anlatılanlar, içinizdeki o sessiz potansiyeli uyandırmak için birer işaret fişeğidir; asıl yolculuk, siz isminizi fısıldadığınızda ve o frekansı kalbinizde hissettiğinizde başlar. Kendinizi tanıyın, isminizi bilin ve sonsuzluğun kapılarını aralayın. Çünkü "Hayret", ancak kendi isminin sonsuzluğunu görenlerin makamıdır.

ÖZET

Bu metin, İbni Arabi’nin "hayret" kavramını, Derrida’nın yapı sökümcülüğünü ve rasyonel düşünceye karşı geliştirilen mistik eleştirileri, "İsim ve Frekans" bağlamında yeniden yorumlamıştır. Metinde, bilincin enerji olduğu ve ismin bu enerjiyi taşıyan bir "zip dosyası", bir "bağ" (z-ip) ve bir "pusula" olduğu vurgulanmıştır. İsmin anlamını bilmenin ve sürekli zikretmenin (odaklanmanın), zihni parazitlerden ve dogmatik sistemlerin sınırlayıcılığından arındırarak kişiyi "en iyi versiyonunun" olduğu paralel evrene (kader planına) sabitleyeceği; bu sayede sonsuz ilme, aşka, tezahür gücüne ve başarıya ulaşılabileceği detaylandırılmıştır. Bu uyanışın bilinçli ilk adımının ise NOOG Akademi (@noogakademi) aracılığıyla profesyonel bir isim analizi yaptırmak olduğu belirtilmiştir. (Metin, kesin bilimsel bilgilerden ziyade, kişisel gelişim ve ruhsal farkındalık amaçlı ezoterik ve sembolik yorumlar içermektedir.)