*GERÇEKLİK DEDİĞİMİZ ŞEY ASLINDA KENDİ YANSIMAMIZ OLABİLİR Mİ?

 Zihnimin derinliklerinde bugün aniden yankılanan ve etrafımdaki her şeye bakış açımı kökünden sarsan çok güçlü bir düşünce var. Gözümü açtığımda gördüğüm bu rengarenk, karmaşık, bazen korkutucu bazen de büyüleyici olan dış dünya, aslında benim içeride kim olduğumun sessiz bir itirafından ibaret olabilir.

GERÇEKLİK DEDİĞİMİZ ŞEY ASLINDA KENDİ YANSIMAMIZ OLABİLİR Mİ?

Etrafıma baktığımda gördüğüm dünyanın bağımsız, katı ve benden kopuk bir yapı olduğuna inanmaya ne kadar da meyilliyim. Oysa her sabah uyandığımda penceremden süzülen ışık, sokaktaki insanların telaşı, duyduğum sesler ve hissettiğim rüzgar aslında benim kim olduğumun birer yansımasından ibaret olabilir. İnsan, genellikle dünyayı olduğu gibi gördüğünü zanneder. Fakat asıl gerçek, dünyayı sadece "olduğumuz gibi" görmemizdir. Bizler, adeta devasa bir sinema salonunda oturmuş, kendi zihnimizin perdesine yansıtılan bir filmi izliyoruz. Ancak sorun şu ki, çoğumuz projektörün bizim içimizde olduğunu unutuyoruz. Suçu daima perdeye atıyoruz. Olan biteni değiştirmek için ekrandaki görüntüye dışarıdan müdahale etmeye, oradaki gölgelerle kavga etmeye çalışıyoruz. Halbuki filmi değiştirmek için önce makine dairesine, yani kendi iç dünyamıza girmemiz gerekiyor. Gördüğümüz her şey, şekiller, renkler, olaylar ve hatta diğer insanlar, sadece kendi benliğimizi nasıl tanımladığımızın birer tezahürüdür. Eğer kendimi bir mağdur, bir kurban olarak tanımlarsam, evren derhal karşıma beni mağdur edecek zalimler çıkarır. Çünkü benim benlik tanımım, bu rolü oynayacak zıt aktörlere ihtiyaç duyar. Tüm kainat, benim kendime biçtiğim bu inanç elbisesine uygun bir sahne hazırlamakla meşgul olur. Bu derin perspektiften bakıldığında, dış dünya bir düşman değil, sadece aşırı sadık ve tarafsız bir aynadır. Peki, bu aynada gördüğümüz yansımayı baştan aşağı değiştirmek mümkün müdür?

"BEN" KAVRAMI EVRENİN BİR TERCÜMANI MI?

"Ben" demek, aslında sınırsız ve formsuz bir potansiyelin belirli bir kalıba, belirli bir frekansa kilitlenmesi demektir. Bir okyanustan aldığınız bir bardak suyu gözünüzün önüne getirin. O bardaktaki su hala okyanusun tüm kimyasal özelliklerini, sırlarını ve derinliğini içinde taşır. Ancak artık uçsuz bucaksız değil, bardağın şeklini almış sınırlı bir formdadır. İşte bizim egomuz, kimliğimiz ve "Ben" dediğimiz o merkez de tam olarak bu bardağa benzer. Sınırsız, formsuz ve mutlak bir enerjiyi alır ve ona bir şekil veririz. Bu şekil, bizim inançlarımız, korkularımız, çocukluk travmalarımız, umutlarımız ve koşullanmalarımızla yoğrulur. Evren sürekli konuşur, etrafımızda milyarlarca olasılık barındıran sürekli bir bilgi akışı sağlar. Ancak biz bu sonsuz verinin sadece bizim kabımıza, bizim şeklimize uyan çok küçük bir kısmını tercüme edebiliriz. Neyi tercüme edeceğimize ve neyi dışarıda bırakacağımıza karar veren yegane şey ise "Ben" algımızdır. Eğer iç dünyanızda kaotik, güvensiz ve endişeli bir benlik inşa ettiyseniz, evrenin o muazzam uyumlu senfonisi size sadece rahatsız edici bir gürültü olarak ulaşacaktır. Kendinizi bir enstrüman gibi düşünün. Akordu bozuk bir gitarla dünyanın en harika, en kusursuz bestesini çalmaya çalışsanız bile ortaya çıkacak olan ses kulak tırmalayıcı ve kaotik olacaktır. Nota kağıdında veya bestecide hiçbir hata yoktur. Hata, görünmez notaları duyulabilir sese dönüştüren enstrümanın kendi iç gerginliğindedir. Dolayısıyla evren, bize ne hissettiğimizi veya ne düşündüğümüzü oturup mantıksal olarak sormaz. O sadece bizim hangi formda, hangi frekansta titreştiğimize bakar ve o titreşime tam uyum sağlayan olayları, insanları ve deneyimleri hayatımıza bir mıknatıs gibi çeker.

BİLİNÇ, FREKANSLARLA YAYIN YAPAN BİR RADYO İSTASYONU GİBİ Mİ ÇALIŞIR?

Modern dünyanın en büyüleyici bilimsel gerçeklerinden biri, her şeyin temelinde enerjiden ibaret olduğu gerçeğidir. Dokunduğumuz masa, bastığımız toprak, bedenimiz ve madde dediğimiz tüm katı formlar bile aslında yavaşlamış, yoğunlaşmış ve belirli bir hızda titreşen enerji alanlarıdır. Bu bağlamda, insan bilincini devasa ve çok kanallı bir radyo alıcısına benzetmek hiç de abartılı veya yanlış olmaz. Şu an bulunduğunuz odanın içinde bile sayısız radyo frekansı havada uçuşuyor. Bir kanalda hareketli bir pop şarkısı, diğerinde ciddi bir haber bülteni, ötekinde ise klasik müzik çalıyor. Hepsi aynı anda orada, sizin onları duymanızı bekleyen bir potansiyel olarak uzay boşluğunda asılı duruyor. Ancak siz radyonuzun düğmesini çevirip 99.0 frekansına ayarladığınızda, sadece o kanaldaki klasik müzik yayınını duyarsınız. O anda caz müziği çalan kanalın evrenden silindiğini, yok olduğunu iddia edemezsiniz. Sadece siz o kanala uyumlanmamışsınızdır, sizin cihazınız o dalga boyunu sese çevirmemektedir. İşte insan hayatı da tam olarak bu mekanik prensiple çalışır. Eğer zihninizin düğmesini öfke, yoksunluk, kıskançlık veya korku frekansına ayarladıysanız, dünyada var olan güzellikleri, şefkati, bolluğu ve mucizeleri algılamanız biyolojik ve enerjetik olarak imkansız hale gelir. Farklı frekanslar birbirine karışmaz, aynı düzlemde aynı anda yaşanamazlar. Korku frekansındayken saf sevgi frekansındaki bir olayı deneyimleyemezsiniz. Olaylar sizin yanınızdan geçip gider, harika fırsatlar kapınızı defalarca çalar ama siz içsel gürültünüzden o zili duyamazsınız. Çünkü alıcınız kapalıdır, bambaşka bir yayına kilitlenmiştir. Kader dediğimiz o gizemli ve değiştirilemez sandığımız yolculuk, aslında bizim hangi kanalda yayın yaptığımızın anlık bir haritasından başka bir şey değildir.

SEVGİ, SADECE BİR DUYGU DEĞİL DE BİR VAROLUŞ BİÇİMİ MİDİR?

İnsanlar sevgiyi kelimesini duyduklarında bunu genellikle romantik bir ilişkiye, bir anne-çocuk bağına, bir tutkuya ya da sevimli bir evcil hayvana duyulan sıcak hislere indirgemeye eğilimlidir. Oysa sevgi, birini veya bir şeyi beğenme duygusunun çok ötesinde, evrenin en yüksek, en saf ve en birleştirici titreşim halidir. O geçici bir heyecan veya kimyasal bir duygu değil, bizzat bir bilinç seviyesidir. Kökten bir varoluş biçimidir. Eğer kendi merkezinizde "Ben Sevgiyim" kimliğine bürünebilirsek, bu sıradan bir kişisel gelişim olumlaması veya sahte bir mutluluk oyunu değildir. Bu, radyonun ibresini doğrudan evrenin kaynağına, ana yayınına sımsıkı bağlamaktır. Tam anlamıyla sevgi haline büründüğünüzde, sizi diğerlerinden ayıran o katı ego ve kimlik sınırlarınız erimeye başlar. Ben ve öteki arasındaki o aşılmaz gibi görünen kalın duvarlar incelir, şeffaflaşır ve en sonunda tamamen ortadan kalkar. Baktığınız her nesnede, her insanda, her canlıda kendi yansımanızı, kendi ilahi özünüzü görmeye başlarsınız. Baharda çiçek açan sıradan bir ağaç, size sadece fotosentez yapan botanik bir bitki olarak görünmez; o sizinle aynı kaynaktan beslenen, nefes alan bir kardeştir artık. Sokakta yanınızdan geçen huysuz, kaba veya sinirli bir insan, size öfke kaynağı veya bir tehdit olmaktan çıkar. Onun o kaba zırhının altındaki derin acıyı, sevgisizliği ve sessiz yardım çığlığını duyarsınız. Bu durumda ona kızmak, nefret etmek veya tepki vermek yerine sadece derin bir şefkat duyarsınız. Çünkü sevgi frekansında yargılamaya, suçlamaya ve ayrıştırmaya yer yoktur. Yargı, ancak korkunun ve ayrılığın olduğu düşük frekanslarda barınabilir. Sevgi ise girdiği her alanı birleştirir, bütünleştirir, sarar ve derinden iyileştirir.

KUANTUM FİZİĞİ, İÇSEL FREKANSIMIZIN DIŞ DÜNYAYI ŞEKİLLENDİRDİĞİNİ NASIL KANITLIYOR?

Binlerce yıldır bilgelerin, mistiklerin ve filozofların anlattığı bu kadim spiritüel bilgelik, bugün kuantum fiziği laboratuvarlarında soğuk ve kesin matematiksel formüllerle adeta yeniden keşfediliyor. Çift yarık deneyi gibi olağanüstü, aklı zorlayan çalışmalar, gözlemcinin, yani bizim bilincimizin, maddenin davranışı üzerinde nasıl doğrudan ve sarsılmaz bir etkisi olduğunu kanıtlamıştır. Bir kuantum parçacığı, ona bir gözlemci tarafından bakılmadığı zaman bir dalga, yani uzayda aynı anda her yerde olabilen sonsuz bir olasılıklar bulutu olarak hareket eder. Ancak bir kamerayla, bir dedektörle veya insan bilinciyle ölçüldüğünde, gözlemlendiğinde, o belirsiz dalga fonksiyonu anında çöker ve uzay-zamanda belirli tek bir noktada katı bir parçacık olarak belirir. Bu, insanlık tarihi için tek kelimeyle muazzam ve ürpertici bir keşiftir! Bunun günlük hayatımızdaki anlamı şudur: Gerçeklik dediğimiz şey, biz ona bakana, ondan bir şey bekleyene kadar sabitlenmemiş, akışkan bir olasılık çorbasıdır. Hayatımızdaki geleceğe dair olaylar ve fırsatlar, biz onlara bilinçli bir odaklanma yapana kadar birer potansiyel dalgasıdır. Odak noktamız, yani içsel niyetimiz ve frekansımız, o trilyonlarca olasılığı katılaştırıp bizim üç boyutlu deneyimimize sunan asıl güçtür. Siz "Ben Sevgiyim" frekansına kalıcı olarak ayarlandığınızda, kuantum alanındaki sayısız olasılık arasından sadece sevgi, uyum ve barış barındıran senaryoların dalga fonksiyonunu çöktürürsünüz. Siz merkezde sevgi oldukça, etrafınızdaki atomlar, moleküller, tesadüfler ve olay örgüsü bu yeni enerji imzanıza, bu yeni çekim merkezinize göre yeniden organize olmak zorundadır. Kuantum dolanıklık ilkesi de bize, evrendeki her şeyin birbirinden ne kadar uzak olursa olsun görünmez iplerle anında haberleştiğini söyler. Siz kendi içinizde frekansınızı yükselttiğinizde, dünyanın öbür ucundaki tanımadığınız bir insanın kalbine dokunabilecek, bir kelebek etkisi yaratacak evrensel bir dalga yaratırsınız. Hiçbirimiz bu koca boşlukta izole edilmiş yalnız adalar değiliz; hepimiz aynı devasa kozmik nöral ağın ayrılmaz parçalarıyız. Dolayısıyla sahip olduğumuz içsel frekans, tüm bu uzay-zaman dokusunu şekillendiren en güçlü, en gerçek silahtır.

NÖROLOJİ VE ALGI FİLTRELERİMİZ, GÖRDÜKLERİMİZİ NASIL KISITLIYOR VEYA GENİŞLETİYOR?

İşin sadece kuantum ve spiritüel bir yanı yok; konunun bir de beynimizin içinde işleyen çok somut biyolojik ve nörolojik boyutu var ki, bu da bütün resmi kusursuz bir şekilde tamamlıyor. Beynimizin kökünde, sap kısmında yer alan ve Retiküler Aktive Edici Sistem (RAS) olarak bilinen bir sinir ağı kümesi vardır. Bu muazzam sistemin yegane görevi, her saniye beş duyumuz aracılığıyla beynimize akın eden milyonlarca bitlik inanılmaz veri yığınını filtrelemektir. Eğer kafamızın içindeki bu RAS filtresi olmasaydı, üzerimizdeki tişörtün tenimize her saniye yaptığı temas, arka planda çalışan buzdolabının frekansı, yüz metre ilerideki trafik gürültüsü ve görüş alanımızdaki her bir detayın rengi beynimizi aşırı yüklemeden dolayı anında çökertir, bizi delirtirdi. Peki beyin bu filtrelemeyi yaparken neyi içeri alacağına, neyi bizim için tamamen görünmez kılacağına nasıl karar verir? Formül çok basittir: Sizin bilinçli veya bilinçsiz olarak odaklandığınız, hayatınızda var olduğuna inandığınız şeylere göre. Örneğin belli bir model kırmızı bir araba almaya karar verdiğinizde, o güne kadar hiç dikkatinizi çekmemişken, aniden sokaklarda her gün yüzlerce kırmızı araba görmeye başlarsınız. Arabalar o gün fabrikadan çıkıp gökten inmemiştir; onlar hep aynı yollardaydılar. Sadece sizin algı filtreniz artık onlar sizin için "önemli" olduğu için içeri girmelerine izin veriyordur. İşte hayata yaklaşımımız, kaderimizi yaşayışımız da birebir aynı nörolojik prensiple çalışır. Eğer temel inancınız, dünyanın son derece tehlikeli, insanların tamamen bencil ve hayatın acımasız bir savaş alanı olduğu yönündeyse, beyninizin RAS sistemi derhal bu inancı doğrulayacak kanıtları etrafta taramaya başlar. Yolda yürürken size yapılan iyi niyetli bir gülümsemeyi bile alaycılık veya bir tehdit olarak yorumlar; size uzatılan yardım elinde bir çıkar arar. Fakat siz son derece bilinçli bir kararla odağınızı sevgiye, şükrana, güvene ve evrensel birliğe çevirdiğinizde, nörolojik yapınız fiziksel olarak yeniden programlanır. Artık o aynı beyin, yaşanan her olayda, karşısına çıkan her insanda gizli olan sevgiyi arayıp bulmakla görevli usta bir dedektife dönüşür. Çamurun içinde parlayan elması görmeye başlar. Siz değiştiğinizde nöron bağlantılarınız değişir, beyniniz değiştiğinde dışarıda algıladığınız dünyanız değişir.

EĞER "BEN SEVGİYİM" DERSEK, KARANLIK VE KÖTÜLÜK NEREYE KAYBOLUR?

Tam da bu derin idrakin eşiğinde akla çok haklı, çok insani bir soru geliyor: Peki ya dünyadaki durmak bilmeyen savaşlar, bitmek bilmeyen acılar, adaletsizlikler ve somut kötülükler? Ben kendi içimde sevgi frekansına geçtim diye, dünyadaki bunca karanlık bir anda sihirli bir değnek dokunmuş gibi yok mu olacak? Elbette ki bu fiziksel evrendeki düalite, yani zıtlıkların o zorunlu dansı var olmaya devam edecektir. Karanlık olmadan aydınlığın, hastalık olmadan şifanın, soğuk olmadan sıcağın varoluşsal bir anlamı olmaz. Ancak siz "Ben Sevgiyim" frekansına, o yüksek bilince ulaştığınızda, karanlık yeryüzünden silinmez; sadece sizin kişisel gerçekliğinizden, sizin eşzamanlılığınızdan ve bireysel deneyim alanınızdan dışarı çıkar. Tıpkı daha önce bahsettiğimiz radyo örneğindeki gibi, o karanlık yayın frekansı hala bir yerlerde devam ediyordur, başkaları onu dinliyordur ama siz o istasyonu çoktan terk etmişsinizdir. Dahası, o yüksek titreşime ulaştığınızda, dışarıdaki karanlığa karşı nefretle savaşmayı da bırakırsınız. Çünkü evrensel sistemde neye öfkeyle direnirseniz, neyi yok etmeye çalışırsanız, odaklandığınız için onu enerjinizle daha da güçlendirirsiniz. Karanlıkla savaşmak, aslında kendi ışığınızı kısarak karanlığın seviyesine inmek ve ona enerji beslemek demektir. Gerçek ruhsal ustalık, karanlık odaya girip karanlığı dövmeye çalışmak değil, sadece oraya bir fener tutmak ve sessizce kendi ışığını yansıtmaktır. İçsel özünüz, yani o ilahi 'Zat', sevgi frekansının 'Suret'ine büründüğünde, dış dünyadaki kaotik olaylara verdiğiniz otomatik tepkiler tamamen ve geri dönülmez şekilde değişir. Kötülük yolda size çarpar, ama içinizde karşılık bulacak bir yankı, kanca atacak bir yara bulamadığı için tutunamaz ve tıpkı teflon bir tavadan kayan su damlası gibi akar gider. Siz kendi merkez ekseninizde öyle güçlü bir çekim kuvveti, öyle manyetik bir alan yaratırsınız ki, sadece sizinle aynı yüksek titreşimde olan temiz insanlar, olumlu olaylar ve paha biçilmez fırsatlar yörüngenize çekilmeye başlar. Kaderiniz, dış koşulların ve tesadüflerin savurduğu bir kurban olmaktan çıkar, tamamen kendi yaydığınız ışığın yönettiği bir başyapıt haline gelir.

DOĞADAN VE BİYOLOJİDEN HANGİ ANALOJİLER BU UYUMU AÇIKLAYABİLİR?

Doğa, bu derin tasavvufi ve kuantum felsefesini zihnimizde somutlaştırmamız için bize her saniye muazzam analojiler sunar. Yaşlı bir ormanın derinliklerindeki, gözle görülmeyen o muazzam miselyum ağlarını düşünün. Mantarların toprak altındaki bu incecik, beyaz kök benzeri yapıları, tüm ormandaki devasa ağaçları dev bir bilgisayar ağı, bir sinir sistemi gibi birbirine bağlar. Bir meşe ağacı hastalandığında, gölge bir yerde kalıp besinsiz düştüğünde, güneşi gören diğer ağaçlar bu yeraltı miselyum ağı üzerinden ona derhal karbon, besin ve su gönderirler. O orman, birbirleriyle güneş için vahşice rekabet eden bireysel ağaçlardan oluşan bir savaş alanı değil, tek bir canlı organizma, dev bir kalp gibi uyum içinde hareket eder. Ağaçlar hayatta kalmak için birbirlerini yok etmez, tam tersine birbirlerini yaşattıkça ormanın güçleneceğini biyolojik olarak bilirler. İşte içimize yerleştireceğimiz sevgi frekansı da, insanlık için böyle görünmez ama çok gerçek bir miselyum ağıdır. Bu frekansa geçiş yaptığımızda, bireysel ve bencil egomuzun o dar sınırlarından çıkar, bütünün iyiliği için çalışan, sağlıklı bir hücreye dönüşürüz. Fizikteki akustik 'rezonans' kanunu da bu etkileşimi açıklayan bir başka kusursuz örnektir. Aynı sessiz odada bulunan, aynı notaya ayarlanmış iki akort çatalından sadece birine vurduğunuzda, diğerine hiç dokunmadığınız halde havadaki titreşimler sayesinde o da aynı frekansta titreşmeye ve ses çıkarmaya başlar. Bizim de etrafımıza bilinçli olarak yaydığımız o yüksek sevgi enerjisi, kalabalıklar içinde sessiz ama güçlü bir akort çatalı gibi çalışır. Bir ortama adım attığımızda, bir masaya oturduğumuzda sadece varlığımızın yaydığı o sakin frekansla bile, diğer insanların kalbindeki uyuyan sevgi potansiyelini görünmez bir şekilde titreşime geçirebiliriz. Doğa ve evrenin fizik kuralları, ayrılığın ve yalnızlığın sadece zihinsel bir illüzyon, birliğin ve senkronizasyonun ise tek bilimsel gerçek olduğunu her fırsatta gözümüze sokmaktadır. Bizim insan olarak tek yapmamız gereken, doğanın bu sessiz, zarif dilini okumayı ve ona uyumlanmayı öğrenmektir.

ZAT VE SURET KAVRAMLARI, KADERİN YENİDEN YAZILMASINA NASIL OLANAK TANIR?

Kadim Doğu öğretileri ve tasavvuf felsefesi, 'Zat' ve 'Suret' kavramlarını kullanarak algı ve kader meselesine çok daha varoluşsal, çok daha derin bir ayna tutar. Zat, her şeyin arkasındaki o mutlak öz, görünmeyen, şekli olmayan ve hiçbir zaman değişmeyen asıl hakikattir. Suret ise o özün fiziksel dünyada büründüğü form, yansıdığı aynanın şekli ve aldığı geçici maskelerdir. Bizim insan olarak asıl varlığımız, ruhumuz, o renksiz, formsuz ve sınırsız Zat'ın bir parçasıdır. Fakat bu üç boyutlu maddesel dünyada var olabilmek, deneyim yaşayabilmek için bir Suret'e, bir elbiseye bürünmek zorundayız. Giyindiğimiz bu Suret, sadece aynaya baktığımızda gördüğümüz etten, kemikten ve deriden ibaret biyolojik bir beden değildir; o aynı zamanda tutunduğumuz inançlarımız, karakter özelliklerimiz, taşıdığımız yargılar ve etrafa yaydığımız titreşimdir. İşte binlerce yıldır insanların korkuyla veya çaresizlikle baktığı kader dediğimiz o büyük kavram, tam da bu Zat ve Suret ilişkisinde şekillenir. Kader, gökyüzünden birileri tarafından bize dayatılan, adım adım önceden yazılmış ve asla değiştirilemez katı bir senaryo olmaktan çok uzaktır. Aksine kader, Zat'ın kendi özgür iradesiyle bürünmeyi seçtiği Suret'in, fiziksel dünyada kendi doğasına uygun deneyimleri yaşaması sürecidir. Evrende suyun Suretine bürünen bir varlık, mecburen akıp gitme, kaba sığma, buharlaşma ve serinletme kaderini, o döngüyü yaşar. Ateşin Suretine bürünmeyi seçen bir varlık ise mecburen yakma, aydınlatma, ısıtma ve en sonunda kül olma kaderini deneyimlemek zorundadır. Eğer siz de içinizdeki özü, Zatınızı sevgi suretine büründürürseniz, kendinizi sevgiyle tanımlarsanız, kaderiniz kozmik bir matematik yasası gereği otomatik olarak bu suretin gerektirdiği barışçıl deneyimleri karşınıza çıkaracaktır. Siz radyonun düğmesini çevirdiğiniz, yayın yaptığınız istasyon tamamen değiştiği için, perdede izlediğiniz o hayat filmi de kökünden, bambaşka bir hikayeyle değişecektir. Kaderin asıl büyük sırrı, kendi suretimizin aciz kurbanları değil, onun usta mimarları olabileceğimizin idrakine tam anlamıyla varmaktır. Ve hayatımızın iplerini tekrar elimize almanın tek yolu, içsel frekansımızı tesadüflere bırakmadan bilinçli bir niyetle inşa etmektir.

HAYATIMIZDA BU FREKANS DEĞİŞİMİNİ PRATİKTE NASIL UYGULAYABİLİRİZ?

Bütün bu anlattığım derin felsefi çıkarımlar, kuantum gerçeklikleri ve tasavvufi kavramlar kağıt üzerinde harika, kusursuz ve ilham verici görünüyor ama işin bam teli asıl şurada kopuyor: Bunu modern hayatın o yorucu, stresli koşturmacası içinde pratiğe nasıl dökeceğiz? Sabah trafiğinde birisi arabamızı sıkıştırdığında, ofiste haksızlığa uğradığımızda, maddi zorluklarla boğuşurken veya en sevdiklerimiz kalbimizi kırdığında o bahsettiğimiz yüksek sevgi frekansında nasıl kalmayı başaracağız? Bu dönüşümün ilk ve en hayati adımı kesinlikle 'farkındalık' geliştirmektir. Zihnimizin bizi yıllardır yönettiği o otomatik pilot modundan çıkıp, dışarıdan gelen olaylara verdiğimiz ezberlenmiş tepkileri tıpkı bir tiyatro izleyicisi gibi dışarıdan gözlemlemeye başlamalıyız. Birisi size hakaret ettiğinde veya bağırdığında, hemen eski egonuzla savunmaya geçip öfkeyle karşılık vermek yerine derin bir nefes alıp zihninize bir saniyelik o boşluğu tanımalı ve şunu sormalısınız: "Şu an hangi frekanstan yayın yapmayı seçiyorum? Geçmişin öfkesinden mi, yoksa şimdi'nin sevgisinden mi?" İkinci güçlü pratik adım, zihni kemiren yargısızlık pratiğinde ustalaşmaktır. Zihnimiz sürekli olarak etrafındaki her olayı, her insanı, her durumu iyi-kötü, doğru-yanlış, güzel-çirkin diye etiketlemeye, kutuplaştırmaya programlanmıştır. Oysa zih