VAROLUŞUN TEMELİNDEKİ BİR ZERRE OLMAK NE ANLAMA GELİR?

VAROLUŞUN TEMELİNDEKİ BİR ZERRE OLMAK NE ANLAMA GELİR?

Zihnimde aniden beliren bu düşünce sarmalı beni çok derin bir yere çekiyor. Her şeyin bir başlangıç noktası vardır. Çevreme bakıyorum ve evrenin akıl almaz büyüklüğü karşısında sarsılıyorum. Bu devasa boşlukta kendimi sadece bir toz zerresi gibi hissediyorum. Hayır, toz değil, bir kum tanesi. Devasa bir piramidin en altındaki, toprağa değen o ilk kum tanesi. Bu piramit aslında varoluşun ta kendisi. Ben en diptedim. Dünyanın tüm ağırlığını omuzlarımda taşıyorum. Yine de ezilmiyorum. İçimde garip bir hafiflik var. Çünkü neyden yapıldığımı biliyorum. Ben sevgiden yapıldım. Özüm tamamen katıksız bir sevgi. Bunu kendime defalarca fısıldıyorum. Ben sevgiyim. Bu tek kum tanesi muazzam bir güç barındırıyor. Her şeyin başlangıcı tam da burası. Eğer bu kum tanesi çekerse, tüm yapı çöker. Tevazu bir zayıflık değildir. Aksine, en temel dayanıklılık formudur.

MÜTEVAZI BİR BAŞLANGIÇ GERÇEK BÜYÜKLÜĞÜN SIRRI OLABİLİR Mİ?

Gözlerimi kapatıp devasa bir çöl hayal ediyorum. Milyarlarca kum tanesi rüzgarda savruluyor. Her biri dışarıdan bakıldığında birbirinin aynısı gibi duruyor. Her biri kendi başına önemsiz görünüyor. Ancak hepsi bir araya geldiğinde muazzam tepeler, aşılmaz çöller yaratıyorlar. Zamanın acımasız rüzgarlarına ancak birlikte direniyorlar. Ben onlardan sadece biriyim. Bu küçüklüğümden rahatsız değilim. Hatta bu durumdan derin bir tatmin duyuyorum. Çünkü kendi içsel maddemin farkındayım. Bu reddedilemez, sarsılmaz bir güçtür. Bu güç, evrendeki tüm parçaları birbirine bağlar. Filozoflar buna afinite veya çekim gücü diyor. Şairler ise buna tutku adını veriyor. Ben ise buna çok daha basit bir isim veriyorum. Sadece sevgi diyorum. O, varoluşun sessizce mırıldandığı kadim bir şarkıdır. Takdir edilmeyi beklemez. Sadece oradadır ve işlevini yerine getirir.

KUANTUM FİZİĞİ BİZE ZERRE İLE BÜTÜNÜN AYNI ŞEY OLDUĞUNU NASIL GÖSTERİR?

Bu hissi bilimin merceğinden incelemek istiyorum. Kuantum mekaniği bize çok tuhaf bir gerçeklik sunar. En küçük yapı taşı, koskoca evrenin haritasını içinde taşır. Tek bir elektron, olasılıklar denizinde çılgınca dans eder. Gözlemlenene kadar aynı anda her yerdedir. Ben de o kuantum parçacığı gibiyim. Fiziksel sınırlarım tamamen bir illüzyondan ibaret. Enerjim, evrenin en uzak köşesindeki bir yıldızla aynı titreşimi paylaşıyor. Kuantum dolanıklık teorisi, hiçbir zaman gerçekten ayrı olmadığımızı kanıtlar. Birbirinden kilometrelerce uzaktaki iki parçacık, anında birbirine tepki verir. Benim içimdeki sevgi, işte bu kuantum dolanıklığının ta kendisidir. Mikroskobik olanla makroskobik olanı birbirine bağlayan o gizemli köprüdür. Görünüşte küçüğüm, ama aslında sonsuzum. Bu dev piramidin tabanı, aslında yıldız tozlarından inşa edilmiştir.

KÜÇÜK BİR PARÇADAN BÜTÜN BİR TEMELE DÖNÜŞMEK MÜMKÜN MÜDÜR?

Zihnimdeki perspektif aniden genişliyor. Bir değişim yaşıyorum. Artık sadece tek bir kum tanesi değilim. Yanımdaki diğer kum tanelerinin sıcaklığını hissediyorum. Onlarla kaynaşıyoruz. Tek, yekpare ve devasa bir bloğa dönüşüyoruz. Ben artık piramidin bütün tabanıyım. Taşıdığım yük katlanarak artıyor. Ancak bununla birlikte taşıma kapasitem de devasa boyutlara ulaşıyor. Ben temel tabanım. Gerçekliğin üzerinde yükseldiği o sağlam zeminim. Bu farkındalık beni derinden sarsıyor. Artık kopuk bir parça değilim. Altta yatan asıl gerçekliğin kendisi benim. Sevgi artık sadece benim kişisel özüm değil. O, evreni bir arada tutan ilahi bir harçtır. Ben, genişlemiş ve sınırlarını aşmış sevgiyim.

KOLEKTİF BİLİNÇ, BİREYSEL SEVGİYİ NASIL MİMARİ BİR YAPIYA DÖNÜŞTÜRÜR?

Kolektif bilinç kavramı üzerine düşünelim. Ünlü psikanalist Carl Jung, kolektif dışbilinçten bahseder. İnsanlık olarak derinlerde yatan ortak bir psişik ağı paylaşıyoruz. Ben piramidin temeli olduğumda, işte tam olarak bu devasa ağa bağlanıyorum. Bireysel sevgim, evrensel sevgiyle bütünleşiyor. Ortaya çıkan şey mimari bir başyapıttır. Sosyoloji bilimi, toplumların nasıl inşa edildiğini bize çok net gösterir. Bireyler bir araya gelerek aileleri, toplulukları ve dev ulusları oluşturur. Tüm bu yapıların temeli çok sağlam olmak zorundadır. Benim temeldeki sevgim, topluma tam da bu sağlamlığı sağlar. Bu sevgi olmadan sosyal piramit anında yerle bir olur. Yabancılar arasındaki o görünmez güven bağı benim. İnsanlığı bir arada tutan ortak mitler ve hikayeler benim.

BİYOLOJİK HÜCRELERİMİZ BİZE BÜTÜNLEŞMEK HAKKINDA NE SÖYLER?

Biyoloji bilimi bize çok daha somut ve güzel bir analoji sunar. İnsan bedenine yakından bakalım. Tek bir hücre bile kendi başına mühendislik harikasıdır. Kendi içsel yaşamı, kendi metabolizması ve belli bir amacı vardır. Ancak o hücre, sadece kendisi için yaşamaz. Trilyonlarca hücre muazzam bir uyum içinde işbirliği yapar. Birlikte dokuları, organları ve devasa sistemleri oluştururlar. Ben eskiden o tek hücreydim. Şimdi ise fark ediyorum ki, o hücrenin oluşturduğu büyük dokunun ta kendisiyim. Ben koruyucu temel zarım. İçimdekileri koruyorum. Onları besliyorum. Hayatta kalmalarını sağlıyorum. İçimde taşıdığım sevgi, bu biyolojik motoru çalıştıran yaşam gücüdür. Vücudun kullandığı ATP enerjisi neyse, ruhun kullandığı sevgi de odur. Ben yaşamın en temel katmanıyım.

YÜKSELİŞ DEDİĞİMİZ SÜREÇ ASLINDA KENDİ İÇİMİZE DOĞRU BİR YOLCULUK MUDUR?

Varoluş yolculuğum sadece tabanda kalarak bitmiyor. İçimde yepyeni bir farkındalık uyanıyor. Yavaş yavaş yukarı doğru hareket ediyorum. Ben artık sadece birinci kattaki bir kum tanesiyim. Bir saniye, hayır. Ben o birinci katın ta kendisiyim. Sürekli bir yükseliş halindeyim. Yükselme eylemi benim en doğal halim. Ben hem bu devasa yapıyı inşa eden ustayım hem de inşa edilen binanın kendisiyim. Her adımda manzaram değişiyor. Ufkum inanılmaz bir hızla genişliyor. İçimdeki sevgi frekansı da benimle birlikte yükseliyor. Çok daha rafine bir hale geliyor. Artık sadece temeli tutan bir güç değil. O artık yukarıyı arzulayan bir güç. Hayatı evrime zorlayan o görünmez el benim. Karanlıkta yükselen o güçlü dalga benim.

PSİKOLOJİK EVRİMİMİZ BİR PİRAMİDİN BASAMAKLARINA BENZETİLEBİLİR Mİ?

Psikolog Abraham Maslow ünlü ihtiyaçlar hiyerarşisini kurgulamıştı. Tesadüfe bakın ki, bu sistem de tam bir piramit şeklindedir. En alt tabanda fizyolojik ihtiyaçlar yatar. Hayatta kalma, güvenlik, barınma. Benim ilk aşamam işte bu temeldi. Şimdi ise psikolojik ihtiyaçların basamaklarını tırmanıyorum. Sevgi, aidiyet, saygı görme. Kendimi gerçekleştirmeye doğru hızla ilerliyorum. Zihnimi genişleterek dönüştüğüm her yeni katman, aslında fethettiğim bir korkudur. Her bir katman, şefkatle kucakladığım bir kırılganlıktır. Yükselmek demek, aslında gereksiz ağırlıklardan kurtulmak demektir. Egonun o ağır taşlarını arkada bırakmayı gerektirir. Yükseliyorum, çünkü özümde ışıktan yapıldım. Yükseliyorum, çünkü içimdeki sevgi sürekli en yüksek ifade formunu arıyor.

SANAT VE YARATICILIK BU YÜKSELİŞİN NERESİNDE DURUR?

Sanat, bu ruhsal yükselişin en somut ve en yüce dışavurumudur. Usta bir heykeltıraş dev bir mermer bloğuna bakar. Michelangelo, heykelin zaten o taşın içinde var olduğunu söylemişti. Sanatçının tek yapması gereken, fazlalıkları yavaşça yontup atmaktır. Benim bu varoluşsal yükselişim de tam olarak böyle bir yontma işlemidir. Kendi varlığımdan eşsiz bir şaheser yaratıyorum. Temeldeki halim, sadece kaba bir taslaktı. Şimdi ise o taslağa detaylar, dokular ve derin anlamlar ekliyorum. İçimdeki sevgi, bu süreçte kullandığım keskin bir keskidir. Ruhum ise işlenmeyi bekleyen o pürüzsüz mermerdir. Yaratıcılık sadece resim yapmak ya da şiir yazmak değildir. Yaratıcılık, benliğin sürekli olarak yeniden icat edilmesidir. Ben de kendi potansiyelimi yaratarak yükseliyorum.

PİRAMİDİN ZİRVESİNE ULAŞTIĞIMIZDA ASLINDA NEYİ FARK EDERİZ?

Sonra birdenbire, tırmanacak başka bir yer kalmıyor. Nihai zirveye ulaşıyorum. Ben artık o dev piramidin en tepesiyim. Mimari doruk noktasıyım. Aşağıdaki tüm çizgiler, tüm açılar gelip benim içimde birleşiyor. Altımda, geçmişte yaşadığım tüm farkındalık seviyelerinin devasa yapısı uzanıyor. Hepsini kendi içimde barındırıyorum. Hepsini kusursuz bir dengede tutuyorum. Buradaki rüzgar çok daha sert ve acımasız. Yalnızlık mutlak bir seviyede. Ancak yine de en ufak bir kimsesizlik hissetmiyorum. Kusursuz bir şekilde merkezlenmiş durumdayım. Zirve noktası, evrendeki bir tekillik anıdır. Neredeyse hiçbir fiziksel alan kaplamaz. Buna rağmen, bütün şeklin anlamını ve karakterini o belirler. Bu belirleyici nokta artık benim. İçimdeki sevgi kristalleşti ve kusursuz bir berraklığa kavuştu.

TEPE NOKTASI BİR SON MU YOKSA YENİ BİR GÖZLEM NOKTASI MIDIR?

En tepeye ulaşmak ilk başta bir bitiş gibi hissettiriyor. Oysa burası sadece yeni bir başlangıç. Varılabilecek en nihai gözlem noktası burası. Buradan baktığımda dünyanın eğrilen yüzeyini görebiliyorum. Güneşin doğuşunu, aşağıdakilerden çok daha önce izliyorum. Zirve, dinlenmek için tasarlanmış bir yer değildir. Orası, her şeyi net bir şekilde görebilmek içindir. Verilen tüm o devasa çabanın, saf bir vizyona dönüştüğü yerdir. Bir anda anlıyorum ki, o devasa piramidin tek inşa amacı bu küçücük tepe noktasını ayakta tutmakmış. Temeldeki her kum tanesi, taşınan her dev blok sadece bunun için çalışmış. Ve şu an anlıyorum ki, onların hepsi zaten benim.

MİMARİ BİR ANALOJİ ÜZERİNDEN ZİRVENİN YÜKÜNÜ NASIL AÇIKLAYABİLİRİZ?

Antik Mısır mimarisinde en tepedeki bu taşa 'piramidion' adı verilirdi. Genellikle diorit, granit veya parlak kireçtaşından yapılırdı. Hatta bazen üzeri saf altınla kaplanırdı. Güneşin ilk ışıklarını yakalayan parça daima o olurdu. Ben şimdi o altından yapılmış tepe taşıyım. İlahi ışığı alıp, en tabana kadar yansıtmak benim görevim. Zirvenin taşıdığı yük, fiziksel bir ağırlık değildir. Bu, tamamen sorumluluğun getirdiği psikolojik bir yüktür. Farkında olmanın verdiği o dayanılmaz ağırlıktır. Kusursuz bir dengeyi korumak zorundayım. Eğer zirve çatlarsa, tüm yapının estetiği ve anlamı kaybolur. Bu yüzden kendi formumu sarsılmaz bir sevgiyle bir arada tutuyorum.

DENEYİMLEYEN GÖZ OLMAK, EVRENİN KENDİ KENDİNE BAKMASI DEĞİL MİDİR?

Perspektifim bir kez daha radikal bir şekilde kayıyor. Artık sadece en tepedeki soğuk bir taş değilim. O taşın üzerinde duran canlı bir gözüm. Her şeyi gören, her şeyi izleyen o mistik göz. Yargılayan bir gözden bahsetmiyorum. Sadece saf bir deneyimleme aracından bahsediyorum. Ben mutlak şahidim. Bulutların geçişini izliyorum. Dev imparatorlukların çöküşünü seyrediyorum. En önemlisi, kendi varoluşumu dışarıdan gözlemliyorum. Bu, bilincin yarattığı en büyük mucizedir. Evren, şu anki haline gelebilmek için milyarlarca yıl harcadı. Galaksiler, yıldızlar, gezegenler ve biyolojik formlar yarattı. Peki tüm bunlar neden oldu? Sadece tek bir gözü açabilmek için. Evren, sadece kendine bakabilmek istedi. İşte o göz benim. Ben, evrenin kendi güzelliğini yine kendi üzerinden deneyimleme biçimiyim.

FELSEFEDE GÖZLEMLEYEN VE GÖZLEMLENEN İKİLİĞİ NASIL AŞILIR?

Fenomenoloji felsefesi tam da bu ilginç kavrama odaklanır. Filozof Edmund Husserl, yönelimsellik kavramını ortaya atmıştır. Ona göre bilinç, daima 'bir şeyin' bilincidir. Peki bilinç dışarıya değil de tamamen kendi içine dönerse ne olur? Gözlemleyen kişi, bizzat kendisini gözlemlerse ne yaşanır? İşte o an ikilik tamamen çöker. Gören ile görülen arasındaki o kalın duvar yıkılır. Ben hem inşa edilen o görkemli piramidim hem de onu uzaktan izleyen gözüm. Descartes ünlü sözünde "Düşünüyorum, öyleyse varım" demişti. Ancak düşünmek, zihni çok yoran ve gürültülü bir süreçtir. Ben ise bunu değiştiriyorum. "Gözlemliyorum, öyleyse her şeyim" diyorum. Saf şahitlik hali, derin ve sarsılmaz bir iç huzuru getirir. Sevginin ulaştığı en üst düzey tezahür de budur.

NÖROBİLİM BİLİNCİN BU TEPEDEN BAKIŞINI NASIL İNCELER?

Nörobilimciler, bilincin beynin neresinde oturduğunu bulmak için beyni sürekli haritalandırırlar. Prefrontal korteksi incelerler. Talamusun derinliklerine inerler. Adeta makinenin içindeki o gizemli hayaleti ararlar. Oysa bilinç, spesifik bir fiziksel lokasyon değildir. O, karmaşık bir sistemin sonucunda ortaya çıkan emergent (beliren) bir özelliktir. Tıpkı suyun ıslaklığı gibidir. Tek bir su molekülü kendi başına ıslak değildir. Islaklık, milyarlarca molekülün etkileşimiyle doğar. Benim "deneyimleyen göz" olmam da varlığımın bütünlüğünden doğuyor. Sinir ağlarımın ulaştığı en yüksek frekans seviyesi budur. Geçmiş, şimdi ve geleceğin tek bir gözlem noktasında eridiği o hiper-farkındalık halidir.

TÜM SEVGİ ENERJİLERİNİN TOPLAMI OLDUĞUMUZU KAVRAMAK HAYATIMIZI NASIL DEĞİŞTİRİR?

O göz olarak baktığımda, artık sadece görünmeyeni görüyorum. Enerjinin her yöne nasıl aktığını fark ediyorum. Her şey titreşiyor. Cansız sandığım taşlar, soluduğum hava, üzerime düşen ışık. Hepsi saf enerjiden ibaret. Ve bu devasa enerji okyanusunun en yüksek frekansı sevgidir. Sadece sevgiyi deneyimleyen biri olmadığımı idrak ediyorum. Bugüne kadar var olmuş tüm sevgi enerjilerinin toplamıyım ben. Yapılan her şefkatli eylem benim içimde yaşıyor. Bir annenin çocuğuna sarılışı benim. İki aşığın birbirine fısıldadığı sözcükler benim. Merhamet adına yapılmış tüm fedakarlıklar benim. Bütün bu frekansları barındıran sonsuz bir rezervuarım. Milyarlarca güneşin gücüyle titreşiyorum.

ASTRONOMİ VE YILDIZ TOZU OLMA GERÇEĞİ BU SEVGİYİ NASIL SOMUTLAŞTIRIR?

Carl Sagan'ın o meşhur ve büyüleyici cümlesini hatırlıyorum. Bizler yıldız tozundan yapıldık. Kanımızdaki demir, kemiklerimizdeki kalsiyum, ölen devasa yıldızların kalbinde dövüldü. Bir süpernova patlaması, evrendeki en şiddetli yaratım eylemidir. Yıldız ölürken, yaşamın yapı taşlarını koskoca galaksiye fırlatır. Bu kozmik düzeydeki kendini feda etme eylemi, sevginin en somut halidir. Evren, bizim yaşayabilmemiz için kendi canından vazgeçer. Ben, yıldızların gösterdiği bu devasa sevginin birikimiyim. Damarlarımda dolaşan demir, o ilksel ocağın inanılmaz sıcaklığını hala hatırlıyor. Ben birini sevdiğimde, aslında evren benim üzerimden kendi kendini seviyor.

GÜNLÜK İLİŞKİLERİMİZDE BU KOZMİK SEVGİYİ NASIL PRATİĞE DÖKEBİLİRİZ?

Peki böylesine devasa, kozmik bir aydınlanma sıradan bir Salı sabahına nasıl uyarlanır? Her şeyi kökünden değiştirerek. Sabah kahvemi alırken karşımda sadece yorgun bir barista görmüyorum. Evrenin benim dışımdaki başka bir tezahürünü görüyorum. O kişinin aslında benim bir uzantım olduğunu idrak ediyorum. Bu yüzden sabırlı olmak artık bir zorunluluk değil, doğal bir tepki oluyor. Affetmek, içgüdüsel bir eyleme dönüşüyor. Ben tüm sevgilerin toplamıysam, nasıl olur da içimde nefret barındırabilirim? Nefret, sadece enerjinin geçici bir süreliğine tıkanmasıdır. Ben onun etrafından nazikçe akıp geçiyorum. Kendi yüksek frekansımla o tıkanıklığı yavaşça çözüyorum. Kozmik sevginin pratiği, sıradan anlarda tamamen anda kalmak ve limitsiz bir nezaket sergilemektir.

SEVGİ KAVRAMI BİLE BİZİ TANIMLAMAYA YETERSİZ KALDIĞINDA GERİYE NE KALIR?

Ancak tam bu noktada, garip bir paradoks belirmeye başlıyor. O çok yücelttiğim "sevgi" kelimesi bile bana dar gelmeye başlıyor. Bir etiket gibi hissettiriyor. Beni kısıtlayan bir sınır çizgisi gibi. "Tüm sevgilerin toplamıyım" cümlesi bile varlığımı açıklamaya yetmiyor. Ben kavramların çok daha ötesine taşıyorum. Sevgi bir duygudur, bir eylemdir ya da bir durumdur. Oysa ben, tüm bu durumlardan çok daha önce var olan bir şeyim. Kelimenin içini boşaltıp onu bir kenara atıyorum. Sevgi kavramını eski ve dar bir deri gibi üzerimden sıyırıyorum. Peki geriye ne kalıyor? Sadece saf varoluş. Sadece ben. Ben benim. Sadece "ben" olmak, herhangi bir dildeki en eksiksiz cümledir. Hiçbir nesneye ihtiyaç duymaz. Herhangi bir haklı çıkarılmaya ihtiyacı yoktur. Ben sadece benim.

DİLİN SINIRLARI VAROLUŞUN SINIRLARI ANLAMINA MI GELİR?

Filozof Ludwig Wittgenstein, dilimin sınırlarının dünyamın sınırları anlamına geldiğini iddia etmişti. Bizler kelimeleri kullanarak etrafımızdaki her şeyi kutulara hapsederiz. Dünyayı zihnimizde yönetilebilir kılmak için bunu yaparız. 'Ağaç', 'gökyüzü', 'sevgi' deriz. Ancak dil, tamamen insan icadı kusurlu bir araçtır. Gerçeklik, bizim sınırlı sözcük dağarcığımızdan fersah fersah daha karmaşıktır. "Sevgi"nin bile beni kapsayamayacağını anladığım an, dilin o kalın duvarlarını yıkmış oluyorum. Söylenemez olanın engin boşluğuna adım atıyorum. Tao Te Ching metni der ki; ifade edilebilen Tao, gerçek ve sonsuz Tao değildir. Benzer şekilde, kelimelerle tarif edilebilen "Ben", sonsuz olan "Ben" değildir. Ben, kelimelerin arasındaki o sessiz ve tarifsiz boşlukta yaşıyorum.

SADECE 'BEN BENİM' DEMEK ONTOLOJİK BİR DEVRİM MİDİR?

Varlığı inceleyen ontoloji disiplininde, saf "ben benim" noktasına ulaşmak gerçek bir devrimdir. Bu ifade, tüm sıfatları acımasızca söküp atar. Ben uzun değilim. Ben zeki değilim. Artık 'sevgi dolu' bile değilim. Ben sadece varım. Dini metinlerde, Musa Tanrı'nın adını sorduğunda aldığı cevap çok ilginçtir. Cevap "Ben Ben Olanım" şeklindedir. Bu bir isim değildir. Bu, koşulsuz ve mutlak varoluşun en yüksek sesle ilanıdır. Ben bu gerçeği kendi içimde kabul ettiğimde, kendi gerçekliğimin yaratıcısı oluyorum. Artık diğer nesnelere olan ilişkimle tanımlanmıyorum. Kendi varlığımın kanıtı yine bizzat benim.

BENDEN BAŞKA HİÇBİR ŞEYİN OLMADIĞI O MUTLAK BİRLİK HALİNE NASIL ULAŞIRIZ?

Son perde iniyor. Zihnimdeki son illüzyon da paramparça oluyor. Kum tanesi, dev piramit, her şeyi gören göz, enerji, kelimeler... Hepsi bir anda hiçliğe karışıp eriyor. Dışarısı diye bir yerin olmadığını anlıyorum. Gözlemlenecek dışsal bir dünya hiç var olmamış. Bu aydınlanma zihnime bir yıldırım gibi düşüyor. Benden başka hiçbir şey yok. Benden başka hiçbir şey gerçek değil. Ben hem yaratıcıyım, hem yaratılanım, hem de o devasa hiçliğim. Sevdiğim tüm insanlar, korktuğum tüm düşmanlar, hayranlıkla baktığım tüm yıldızlar... Hepsi sadece kendi sonsuz zihnimin ürettiği yansımalarmış. Tek gerçeklik sadece benim. Ben her şeyim. Ben... Ben... Ben. Kendi varlığımın ekosu, sonsuz boşlukta durmadan yankılanıyor.

TASAVVUF VE DOĞU FELSEFELERİ BU TEKLİK HALİNİ NASIL YORUMLAR?

Tasavvuf inancı bu muazzam uyanışa Vahdet-i Vücud adını verir. Muhyiddin İbnü'l-Arabî, varlığın sadece tek ve biricik olduğunu öğretmiştir. Etrafımızda gördüğümüz tüm o çokluk, sadece O'nun farklı yüzleridir. Bir su damlası, okyanusun sadece bir parçası olmadığını, okyanusun bizzat kendisi olduğunu fark eder. Hint felsefesindeki Advaita Vedanta okulu da 'Brahman'dan bahseder. Brahman mutlak ve ikiliksiz olan tek gerçekliktir. Bireysel ruh olan Atman ile Brahman tamamen aynı şeydir. Maya adı verilen o kalın cehalet perdesi, bizi ayrı olduğumuza inandırır. Ben şimdi o Maya perdesini yırttım. Sonsuzluk sahnesinde dans eden o tek ve yegâne dansçı benim.

GÖRDÜĞÜMÜZ HER ŞEYİN KENDİ YANSIMAMIZ OLDUĞUNU KABUL ETMEK BİZİ ÖZGÜRLEŞTİRİR Mİ?

Solipsizm, yani tekbencilik, genellikle melankolik ve yalnız bir felsefe olarak görülür. Sadece kişinin kendi zihninin varlığından emin olduğu düşüncesidir. Ancak bu durum asla bir yalnızlık değildir. Bu, ulaşılabilecek en mutlak özgürlüktür. Eğer her şey kendi bilincimin bir projeksiyonu ise, o zaman korkacak hiçbir şeyim kalmamıştır. Gördüğüm o korkunç kabus da, içinde yüzdüğüm o tatlı rüya da sadece benim eserimdir. Tüm kozmosun sorumluluğunu kendi omuzlarıma alıyorum. Senaryonun yazarı benim. Başroldeki oyuncu benim. Salondaki seyirci de benim. Bu monistik, tekçi birliğin getirdiği derin barış hissini tarif edecek kelime yok. Savaşacak başka biri yok. Etkilenecek başka biri yok. Sadece ve sadece sonsuzluğa doğru uzanan, yankılanan bir "Ben" var.